Dorosły szczupak odżywia się niemal wszystkimi rodzajami fauny wodnej, ryby, płazy, ssaki które wpadną do wody czy ptaki wodne. Potwierdzają to doświadczenia wędkarskie, tą rybę złowimy na niemal każdy typ przynęty. Szczupak zazwyczaj wybiera duże cele tak aby bilans energetyczny ataku był korzystny.
Szczupak atakuje z zasadzki, często kamuflując się w miejscach obfitujących w roślinność pływająca i zanurzoną, powalone konary drzew, duże podwodne głazy. Mało ruchliwy, bardziej wyczekuje swoją zdobycz która podpłynie na odpowiednia odległość. W dużych zbiornikach gdzie pożywienie jest mniej skupione ta ryba się przemieszcza zazwyczaj w okolice gdzie przebywa drobnica. Poszukując szczupaka trzeba mieć to na uwadze, wybieramy miejsca z obecnością jego potencjalnych ofiar. Ryba potrafi żyć w wodzie ubogiej w tlen, tak więc spotkać ją możemy we wszelkiego typu jeziorkach leśnych, stawy, a nawet płytkie i muliste wody stojące. Oczywiście występują również w mniejszych i wartkich rzekach, dużych rzekach nizinnych czy na dużych głębokościach dużych jezior jest niemal wszędzie.
Jednym z ważniejszych zmysłów które wykorzystuje jest wzrok, jednak na równi z nim wykorzystuje dwa inne zmysły węch, oraz najlepszy odbiornik drgań w wodzie czyli linia boczna. Szczupaki mają ograniczone pole widzenia, ze względu na nietypowe położenie oczu. Zmysł linii bocznej doskonale wykorzystuje w mało przeźroczystej wodzie, dobrze wtedy działają przynęty agresywniejsze wytwarzające mocniejszy ruch wody. Co ciekawe ta ryba wykorzystuje również narząd słuchu słysząc dźwięki o wyższej tonacji. To właśnie dlatego wielu producentów podchwyciło pomysł i stosuje grzechotki w swoich produktach.
Łowienie dużych szczupaków w głębokim jeziorze jest trudne, zazwyczaj nie przebywają one wśród przybrzeżnej roślinności jak te mniejsze. Duże szczupaki powyżej metra przemieszczają się w strefie otwartej za stadami białej ryby, można to zaobserwować na dużych sielawowych jeziorach.
Łowienie szczupaków w mniejszych jeziorach szczególnie na wiosnę jest łatwiejsze, ryby przebywają w przybrzeżnej strefie. To dlatego ,że płytsze jeziora w tej strefie nagrzewają się szybciej a ryba jest już bardziej aktywna. Wszelkiego rodzaju stoki brzegowe są bardzo dobre, prowadzenie przynęty powinno być bardzo wolne, równomierne. Latem te większe ryby przemieszczają się w głębsze miejsca , te mniejsze zostają w zarośniętych rejonach strefy przybrzeżnej tam gdzie przebywa białoryb taki jak płoć czy wzdręga. W takich miejscach dobrze sprawdzą się popery, żaby i różnego typu przynęty bezzaczepowe. Niestety te ostatnie mają jedną wadę , dość często ryba nie jest odpowiedni zacięta lub często "spada" jednak jako jedyna potrafi dotrzeć tam gdzie inne nie dają rady.
W zbiornikach zaporowych gdzie roślinność jest bardzo uboga, w porównaniu z naturalnymi zbiornikami. nie stwarza optymalnych warunków. Znalezienie odpowiedniego miejsca jest bardzo trudne, oczywiście takie miejsca jak stare koryto rzeki, duże i głębokie dołki są godne sprawdzenia. Tutaj również tempo prowadzenia przynęty powinno być bardzo wolne, nierównym tempem, blisko dna. Jeżeli roślinność jest świeża to warto obławiać łąki podwodne tam możemy spodziewać się brania.
Rzeka nizinna jest łatwiejsza do wytypowania potencjalnego miejsca, tak jak w przypadku innych drapieżników będzie to głęboka zewnętrzna ostroga, o silniejszym nurcie z wymytymi dołami. Rzuty zaczynamy wzdłuż ostrogi, często zdarza się ,że akurat tam przebywa ten drapieżnik, po obłowieniu tych miejsc łowimy głębiej prowadząc przynętę tuż przy dnie.
Pamiętajmy ,że ta ryba bez problemu obcina nam żyłkę, plecionkę czy cieńszy fluorocarbon dlatego stosujemy przypony wolframowe, regenerator od 0,60mm w górę czy grubszy fluorocarbon.
Szczupaki oczywiście wypuszczam, dają duża frajdę z holu i momentu brania.
